radość i cierpienie serca

Nadszedł ten czas, że pokochałam bardzo. Zdarzały się miłości większe i mniejsze. Te z pożądaniem i te zdroworozsądkowe. Serce pojemne, przyjmowało jednego lub kilku na raz. Teraz coś się zmieniło. Zraniona wielokrotnie, ta która zdradzała. Czuję się zmieniona. Czuję, że kocham najlepiej i najmocniej jak umiem. Nie liczy się dla mnie już podziw na ulicy. Nie zbieram pożądliwych spojrzeń. Nie rzucam podtekstami. Nie puszczam oczek. Nie mam ochoty na kontakt z kimkolwiek, oprócz Ukochanego. Nie wszystko jednak uległo zmianie. Pozostały wspomnienia. Stare lęki. Ten paraliżujący strach, że to "zawsze" z "na zawsze razem" potrwa znów zbyt krótko. Że te wszystkie plany, że to legnie w gruzach. Teraz nie boję się przyznać, że byłam zła. Że krzywdziłam. Ze łzami w oczach, ale z podniesionym czołem mówię wprost, że nie jestem idealna. Że dużo sytuacji nie powinno mieć miejsca. Przez chwilę czułam się czysta. Przez dwa miesiące, które były dla mnie jak okres detoksykacji. Przeszłam go pomyślnie. Ale znów coś źle zrobiłam. Inaczej, ale wciąż źle. Nie wiem już czy wierzę w Boga. Ale może to już czas uklęknąć i wybłagać rozwiązanie. Bo o wybaczenie mogę prosić tylko Jego. Tego, którego kocham nad życie. Niech wymierzy mi chłostę, będę głośno liczyć baty. Dziękować za karę. Nie mam nic poza Nim. Tak wiele rzeczy straciło sens, gdy Go zyskałam. Tak cudownie mi, gdy bierze mnie za dłoń, gdy idziemy na spacer. Gdy pocałuje w skroń w kolejce do kasy w sklepie. Gdy nawet będąc zmęczonym znajdzie siłę by mnie pogłaskać, bo wie jak to lubię. Kocham Go. Jego piwno-zielone oczy, Jego spojrzenie. Jego dotyk. Jego uśmiech i te urocze zmarszczki mimiczne. Kocham Go, gdy robi nam kanapki i kocham, gdy chwilowo ważniejsza jest dla Niego gra od wspólnych zajęć. Jest dla mnie wszystkim. Bez niego wciąż będę żyła, ale co to za życie. Mój umysł Mu oddany. Moje ciało Mu oddane. Moje serce należy do Niego. A łza mi teraz spływa po policzku, bo wiem, że tego wieczoru się nie uśmiechnął...

sobotni wschód słońca

W 2016 roku na konkursie piosenki eurowizyjnej Litwę reprezentował Donny Montell. Zaśpiewał piosenkę "I've been waiting for this night". Utwór wpadł mi ucho, wykonawca w oko. Potem czasem słuchałam tej piosenki w wolnych chwilach. Ale dopiero w sobotę zrozumiałam o czym śpiewał. 

Sobotnia szalona noc była najpiękniejszą randką w moim życiu. Jest ta taka iskierka, która podpowiada, że pierwszy raz spotkana osoba jest tą, której szukamy. Której towarzystwa pragniemy. To nie musi być i nie jest ideał. To nie jest coś, czego usilnie poszukiwałam w swoim życiu. To nie jest osoba, za która obejrzałabym się na ulicy. Wszystko jest na nie i wszystko jest na tak. 

Czarno-biała relacja. Czarne posłuszeństwo. Oddanie tym orzechowym oczom. Oddanie temu silnemu charakterowi. Biała radość. Uśmiech i głębia rozmowy. Czarny strach o przyszłość. Białe podniecenie chwilą. 

Wszystko jest dla ludzi. Hej, przygodo.

deszczowy dzień

Obudzona dźwiękiem deszczu witającego się z moim parapetem otworzyłam oczy. Obok mnie leżał mój ukochany. Mogłam się jeszcze w niego wtulić, by po dłuższej chwili wstać i zrobić nam śniadanie. Bez siły na sprawy uczelniane pojechałam na egzamin. Pytania nie zaskoczyły, były po prostu trudne. Po nim wyszłam łapiąc w drzwiach Piotrka. Zaproponował mi papierosa, zdziwił się, gdy wzięłam. Trzęsącymi się rękoma brałam go do ust. Wyjątkowo mi nie smakował. Pogoda nie sprzyjała długim spacerom. Posiedziałam dłuższą chwilę w domu, za oknem robiło się coraz ciemniej i bardziej mokro. Zadzwoniłam do babci, że przeczekam deszcz zanim do niej wyjdę, na co surowy głos ze słuchawki odparł, że mam po prostu wziąć parasol, bo kluski są ciepłe i nie będzie ich odgrzewać. Poszłam. Rozmowa się nie kleiła, ja zmęczona, niczym zabawkowy piesek na desce rozdzielczej w aucie kiwałam głową. Monolog trwał nakierowany nienawiścią w stronę drugiej babci. Rozkręcała się jak zwykle. Jakieś rutynowe pytania w moją stronę, bez odsłuchu odpowiedzi. W końcu coś jej odpysknęłam, dowiedziałam się, że jestem 'udzielną księżną'. No bywa. Zwłaszcza, że nic od niej nie chce, a jej sprawia przyjemność skakanie wokół mnie. Wyszłam. Jakby na złość mojemu nastrojowi deszcz ustał. W przeciwnym do mojego kierunku szedł chodnikiem Pan z pieskiem. Całkiem przystojny, choć niski. Miał ciepłe, niebieskie spojrzenie. Przypominał mi trochę Roberta, też jakoś po trzydziestce. Uśmiechnęłam się lekko, a Pan się za mną obejrzał. Nie wiedziałabym tego, gdybym też nie spojrzała. Znów nie niewinna, lecz uśmiechnięta weszłam na pierwsze piętro swojej rezydencji. W głębi mnie jednak został jakiś smutek. Rozwieje go ten, który głodny i zmęczony jedzie metrem na Pragę.

dziecko

Mija Dzień Dziecka. Jak byłam dzieckiem, miałam tak z 7-10 lat wierzyłam, że mogę być czarodziejką z ulubionego komiksu i tak jak ona władać jakimś żywiołem. Dziś jestem trochę większa, starsza i nie panuję nawet nad swoim życiem. Ot, takie zrządzenie losu. Jestem łatwowierna i wierzę, że będę szczęśliwa. Naiwność pozwala mi ufać ludziom karmiącym mnie sztucznymi komplementami i słowami, które chcę usłyszeć. Aż strach odwzajemniać uśmiechy w autobusach. Ostatnia rozmowa przebiegała w strugach deszczu. Deszcz ten nie ustał, leje wciąż symbolicznie. Co dzień próbuję się leczyć. A rany rozdrapuje przechodząc obok przystanku, na którym ostatni raz rozmawialiśmy, zaglądając do portfela, gdzie trzymam zdjęcie, czy po prostu wsłuchując się w swoje pragnienia. Boże, daj mu szczęście. Daj szczęście temu, kto jest moją karą za wszystkie złamane serca, za wszystkie grzechy. Udaję, że jest w porządku. Nawet czasem moja wyżej wymieniona łatwowierność pozwala mi oddać się tej myśli, że po prostu jest dobrze. Być może i są chwile, gdy tak faktycznie jest. Poznałam nowego, o smukłej sylwetce, o głębokim spojrzeniu, o cudownych policzkach, które uśmiechnięte rodzą uśmiech także na mojej buzi. Takiego, który przenosi mnie mimochodem w niewinne czasy, gdzie nie warto było się niczym przejmować, gdzie można było się powygłupiać, pośmiać. Takiego, który zapala we mnie płomień i dzięki któremu wciąż chce mi się żyć.

przeszłość

Z powodu braku miejsca na poczcie (za dużo wysyłanych mailem zdjęć) zaczęłam usuwać stare wiadomości. Cofnęłam się do roku 2009, gdy założyłam sobie pocztę... Czytam maile.... Natrafiam na to: 

Słona kropla w morzu gości
w morzu złości
a potem spływa po poliku
uderza w list na stoliku
powstrzymaj ją nie daj jej spłynąć 
tak jak dobrej chwili minąć

Zastanawia mnie, kiedy zaczęłam pisać? Kiedy na to wpadłam? Jaki był mój pierwszy wiersz? Wiadomo, z czasem pisze się inaczej, nabiera się dystansu. Ale słowo pisane zawsze było gdzieś blisko mnie....
Odszukałam więc mój stary zeszyt, z gimnazjum, do którego przepisałam wszystkie swoje rymy. Zaczęłam czytać i wyciągam perełki przeszłości. 

Kochać wszystkich dookoła
To nie jest rzecz wesoła
Kochać tylko jedną z osób
To jest na życie sposób

***

Jeżeli niepewność Cię ogarnia
Pomyśl kogo widzisz spoglądając w niebo?
Czyje imię masz zawsze na ustach,
Gdy spoglądasz na odbicie lustra?
O kim śnisz, gdy drzemiesz w nocy?
Za kim tęsknisz w nudne wieczory?
Gdy serce podpowiada tylko jedną postać
Nigdy nie będziesz mógł się z nią rozstać.

***

Czasem łza z oka mi spłynie
Jeśli smutek długo nie minie
Często jednak uśmiech na mej twarzy gości
A radość w sercu gniazdko sobie mości
Jednak ciężko być zawsze wesołą
To się wiąże z przyjaciółmi i ze szkołą
A jeśli gniew i żal nastanie
Nigdy nie zobaczysz mnie w takim stanie
Gdy ktoś mnie widzi, w uśmiechu pokazuje ząbki
W samotności odczuwam ból rozłąki.

***

Gdy temperatura nocą się obniży
A wody świata zostaną lodem skute
To wtedy ludzkie serca chłód ogarnie
I wszyscy zaśpiewamy jedną smutną nutę
Niech wtedy słońce zza chmur wyjrzy
Niech ten smutny świat zobaczy
I od razu radość w sercu i w duszy zagra
A człowiek człowiekowi wszystko wybaczy.

Przerzucam kartki starego zeszytu. Dawniej była moda na perfumowanie stron, więc towarzyszy mi ciężki zapach. Przypominam sobie czas podstawówki, czas gimnazjum, czas pierwszych miłości, czas niewinności. 
Ale najbardziej zauroczył mnie jeden z wierszy, tematyczny.... 

Mały Fryderyk jadł rano śniadanie
A potem uczył się gry na fortepianie
Muzyka była jego życiem
A nuty i klawisze w lustrze odbiciem
Uczył się grać w Warszawie, choć bliższa sercu była Żelazowa Wola
To z nią kojarzyła się radość i dziecięca swawola
Etiudię c-moll i poloneza es-dur napisał
A w Europie mało kto o nim nie słyszał
Niestety, pianista na gruźlicę zachorował
A przyjaciel w Paryżu go pochował
Jego serce złożono w św Krzyża kościele
A ludzi pamiętających o Fryderyku jest nadal wiele.

Nie zabierajcie dzieciom marzeń. Dajcie się im rozwijać. Powyżej wypisane wiersze napisałam w latach 2008-2011. Kto pochwalił by takiego smarkacza? Kto by pomyślał, że coś może stworzyć. Doceńcie talenty... Nie każdy przetrwa niepodlewany. 

odkrywamy karty

Nie od dziś, lecz od wczoraj stoję przed Tobą naga. Zdjęłam sukienkę. Zsunęłam ze stóp szpilki. Nie odpiąłeś nawet guzika u bluzeczki. Zamykam oczy i czuję Cię blisko. Twój oddech. Twój zapach. Twoje spojrzenie. 
Nie od dziś, lecz od wczoraj stoję przed Tobą naga. Rozebrana z tajemnic. Otwarta niczym księga. Czytasz ze mnie. Ten wzrok wierci.... Przewierca na wylot.
Nie od dziś, lecz od wczoraj stoję przed Tobą naga. Bezbronna. Moją bronią obecnie jedynie nie obcięte pazurki. Wbiłabym je chętnie w Twoją skórę.... Kręci mi się w głowie. Przyjemne myśli atakują niepotrzebnie. Wciąż bezbronna. 
Nie od dziś, lecz od wczoraj stoję przed Tobą naga. Stoję w oczekiwaniu na Twój ruch. Możesz zrobić ze mną wszystko. Nie ucieknę. 

na niebie i ziemi

Witam Pana,

Pana buzia w autobusie roześmiana. 

Pana niebieskie oczy

Życie zaraz mnie zaskoczy.

Dokąd Pan jedzie?

Czy zobaczymy się na obiedzie?

Czy będę mieć szansę na poznanie imienia?

Uzyskałam stan zauroczenia.

Witam Pana,

Pana buzia na ulicy roześmiana.

W Pana ramionach odnaleziona,

W myślach całkiem zgubiona.

Teraz w nich tylko Pan, czy Pan czuje to samo?

Będę myśleć o Panu i w nocy, i rano.

Pana charakter mnie onieśmiela! 

Czas szybko leci, już jutro niedziela?

Witam Pana,

Pana buzia, kochana, roześmiana.

Tyle pytań... Na którym Pan zasypia boku?

Czy jeździł Pan na nartach po górskim stoku?

Czy Pan słodzi herbatę? 

Temat goni za tematem...

Mamy czas, to przeznaczenie.

Spełniamy nasze marzenie.

Witam Pana,

Pana buzia, promienieje, roześmiana.

W niebo wpatrzona, a na nim wóz wielki

Do Boga należy nam krzyczeć - wielkie dzięki!

Że zesłał nam siebie, dwie jabłka połówki

Rozwiążemy razem nie jedne łamigłówki!

Mając siebie, mamy wszystko.

Zakochani, cel jest blisko.