ah, te księżniczki

Siedząc przy oknie w mojej ulubionej ostatnimi czasy kawiarni, pijąc czarną americanę i zajadając się bezą z kremem czekoladowym czytałam książkę na zajęcia. Niestety, skutecznie byłam rozpraszana przez osoby spacerujące po Nowym Świecie. Zapamiętałam w sumie jedynie młodego chłopaka z przewieszoną na ramieniu różową torebką. Moda nie idzie w dobrym kierunku. Po trzydziestu stronach nadszedł czas opuścić lokal, w końcu za kwadrans zaczynały się zajęcia. Jednak weszła para, około pięćdziesiątki, ona elegancka blondynka, on taki przeciętny facet. Zaczęła biegać po kawiarni, że nie ma tu dla niej miejsca, choć jej mąż zauważył dwa wolne stoliki - z krzesełkami, a nie z kanapami, jak chciała królewna. Jej szczęściem ktoś zwolnił jeden ze stolików przy kanapie i zadowolona tam usiadła. Mąż spytał, co ma dla niej zamówić. Odpowiedziała, że kawę i tiramisu. Spytał, czy z mlekiem, to naskoczyła na niego, że przecież ona nie pije mleka! I pech dodatkowo chciał, że wziął lody o smaku tiramisu, a nie ciastko, więc zaczął się cyrk. Żałowałam, że nie mam czasu dłużej się temu przyglądać, gdyż rzadko w cenie kawy ogląda się takie spektakle. Jedynie chyba ekspedientka mogła odetchnąć, że z damą miała mało do czynienia. Skłania mnie to do refleksji, czy naprawdę potrzebne jest to wywyższanie się? Jesteśmy ludźmi, różni nas płeć, status społeczny, grubość portfela, kolor skóry, wiara i poglądy. Nie należę do osób tolerancyjnych, ale nie rozumiem takiego całkowitego braku szacunku wobec innych. Na przykład ostatnio bardzo modny feminizm, który ze smutkiem zauważam wśród kobiet, z którymi mam styczność. Kiedy to nauczycielka naskakuje na mnie, kiedy chcę pierwszego o zdanie zapytać kolegę, zamiast sama narzucać swoje zdanie? Może powinnam jak to dzisiejsze zjawisko ignorować innych? Akurat do feminizmu nic mnie nie zmusi, ponieważ myślę przyszłościowo. W końcu jakiś pan w przyszłości będzie musiał naprawić mi samochód i odkręcić słoik...